UMPAT BAKIRIM LAH
Takesah pangantin nang hanyar kawin.
Buhannya badua ne handak manikmati nang jar urang malam pertama juwa. Nang bini
ne urangnya pina kampungan wan panakutan banar. Inya kada wani manggawi
bakikukan, marganya inya suah mandangar matan Su Enor kawannya nang mamadahakan
pada sakit banar billa hahanyaran bakikukan, pukuknya sakit pada urang handak
baranak.
Makanya pas malam partama, nang laki
ne gagal ‘belah duren’. Malam kadua gagal pulang, sampai samingguan tatap haja
nang laki ne kada tarasa’i. Imbah malam barikutnya, kanapakah nang bini ne
bangun kaluar pada kalambu. Lalu jar nang laki betakun, “Handak ka mana ikam
ding?”
“Handak ka WC, bakamih ka ae,” jer
nang bini manyahuti.
“Aku bakirim lah?” jer nang laki
pulang.
“Ae, kayapa caranya ka?” jer nang
bini.
“Nyaman haja ding ae, cuba ikam ka
sini aku malajari!” jer nang laki.
Ahirnya kawa nang laki manyalurakan
hasrat nang lawas tapandam di lubuk paparutan wan lintuhut nang paling dalam.
Imbah tuntung hanyar nang bini ka WC. Malam isuknya rahatan jam 3 an rahatan
nyanyamanannya guring, takajut nang laki pas nang bini manggarak.
“Ka bangun, bangun, bangun!” jer
nang bini.
“Kanapa ding batangah malaman kaya
ne ikam manggarak aku, ada maling kah?”
“Kada papa ka ae, ulun handak
batakun banar ae, pian handak bakirim kah pulang, ne ulun handak ka WC bakamih
pulang?”
Tidak ada komentar:
Posting Komentar